>คนเดียว

>ตรงสุดขอบฟ้า….แสนไกล
ตรงสุดทิวเขา….แสนยาว
จะมีหนึ่งไหม…เหน็บหนาว
แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย
และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน
เกินใจคนจะคว้าและไขว่
สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ
มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน
ยามเมื่อต้องไอแดด
ใยไม่แผดเผาใจ
หนาวลึกลงข้างใน
ใจใยเหน็บหนาวครัน
วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน
นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน
ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ
คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

Advertisements
หมวดหมู่:บทความทั่วไป
  1. ยังไม่มีความเห็น
  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: